از دوست به یادگار دردی دارم

یادش بخیر یادگار دوست شهرام ناظری . از دوست به یادگار دردی دارم کان درد به صد هزار درمان ندهم ( چقدر هم ندادم )

 ای دوست قبولم کن وجانم بستان مستم کن وز هر دو جهانم بستان                                         

با هر چه دلم قرارگیرد بی تو آتش به من اندر زن و آنم بستان

ای زندگی تن و توانم همه تو جانی و دلی ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی ازآنی همه من من نیست شدم در تو از آنم همه تو

بازآ که تا به خود نیازم بینی بیداری شبهای درازم بینی

نی می غلطم که خود فراق تو مرا کی زتده رها کند که بازم بینی

هر روز دلم در غم تو زارتراست وز من دل بی رحم تو بی زارتراست

بگذاشتیم ،غم تو مگذاشت مرا حتی که غمت از تو وفادارتر است

برمن دروصل بسته می دارد دوست دل رابرما شکسته می خواهد دوست

زین پس من و دل شکستگی بردراو چون دوست، دل شکسته می دارد دوست

خود منکر آن نیست که بر دادم دل آن به که بر سودای توبسپارم دل

گر من به غم عشق تو نسپارم دل دل را چه کنم بهر چی می دارم دل

درعشق تو هرحیله که کردم هیچ است هرخون جگرکه بی توخوردم هیچ است

از درد تو هیچ روی درمانم نیست درمان که کند مرا که دردم هیچ است

من بودم ودوش آن بت بنده نواز از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید شب را چه کنم حدیث ما بود دراز

دل تنگم و دیدار تو درمانم است بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی آنچه کز غم هجران تو بر جان من است

ای نور دل و دیده و جانم چونی وی آرزوی هر دو جهانم چونی

من بی لب لعل تو چنانم که مپرس تو بی رخ زرد من ندانم چونی

افغان کردم برآن فغانم می سوخت خامش کردم چون خامشانم می سوخت

از جمله کرانها برون کرد مرا رفتم به میانی، در میانم می سوخت

من درد تو را زدست آسان ندهم دل برنکنم زدوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم که آن درد به صد هزار درمان ندهم

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود اندر غم عشق اما نه چنین زار که این بار افتاد

سودای تورا زمانه می بس باشد هرگوش تو را ترانه می بس باشد

در کشتن ما چه می زنی تیغ جفا ما را سر تازیانه می بس باشد

ما کار و دکان و پیشه را سوخته ایم شعر و غزل و دوبیتی آموخته ایم

در عشق که او جان و دل ودیده ماست جان ودل ودیده هر سه را سوخته ایم

 پر واضح که اونها که پررنگترن بیشتر دوست دارم

 بقیه یادگار دوست مولانا در ادامه مطلب

اندر دل بی وفا غم وماتم باد آن را که وفا نیست زعالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جزغم ، که هزار آفرین برغم باد

در عشق توام نصیحت و پند چه سود زهرآب چشیده ام مرا قند چه سود

گویند مرا که بند بر پاش نهید دیوانه دل است پام بر بند چه سود

من ذره وخورشید لقایی تو مرا بیمار غمم عین دوایی تو مرا

بی بال و پر اندر پی تو می پرم من که شده ام چو کهربایی تو مرا

غم را بر او گزیده می باید کرد وز چاه طمع بریده می باید کرد

خون دل من ریخته می خواهد یار این کار مرا به دیده می باید کرد

آبی که از این دیده چو خون می ریزد خون است بیا ببین که چون می ریزد

پیداست که خون من چه برداشت کند دل می خورد و دیده برون می ریزد

عاشق همه سال مست و رسوا بادا دیوانه و شوریده و شیدا بادا

با هوشیاری غصه هر چیز خوریم چون مست شدیم هرچه بادا بادا

دل در غم عشق مبتلا خواهم کرد جان را سپر تیر بلا خواهم کرد

عمری که نه در عشق تو بگذاشته ام امروز به خون دل قضا خواهم کرد

از بس که برآورد غمت آه از من ترسم که شود به کام بدخواه از من

دردا که زهجران تو ای جان جهان خون شد دلم و دلت نه آگاه از من

                                                                         مولانا